Różyczka jest chorobą o dwóch obliczach. Nabyta jest przeważnie niegroźna. Przebiega z wysypką i objawami grypopodobnymi, choć zdarzają się przypadki o ciężkim przebiegu. Jest silnie zakaźna, a chorują na nią głównie dzieci nabywając tym samym odporność na wiele lat. Inaczej jest z różyczką wrodzoną, która jest bardzo niebezpieczna dla płodu. Zakażenie we wczesnym okresie ciąży często prowadzi do poronienia. Zakażenie w II lub III trymestrze ciąży przyczynia się do licznych wad wrodzonych. Wprowadzenie obowiązkowych szczepień przeciwko różyczce ma przede wszystkim zapobiegać przypadkom różyczki wrodzonej i groźnym powikłaniom różyczki nabytej.
Choroba wywoływana jest przez wirusa różyczki, który należy do rodziny togawirusów, rodzaju Rubivirus. Wirus ten po wtargnięciu do organizmu atakuje komórki nabłonka górnych dróg oddechowych i najbliższych węzłów chłonnych. Tam namnaża się, a następnie przedostaje do krwi. Obecność wirusów we krwi określa się mianem wiremii.
Kontakt z wirusem różyczki, spowodowany zakażeniem lub szczepieniem, wywołuje odpowiedź ludzkiego układu immunologicznego w postaci produkcji swoistych przeciwciał. W ten sposób wirus jest zwalczany i usuwany z organizmu. Wytworzona po kontakcie z wirusem pamięć immunologiczna gwarantuje ochronę organizmu na co najmniej 10 lat od ekspozycji i zapobiega reinfekcj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz